Rawit

Rawit en lombok worden beide Spaanse peper genoemd en dat zegt heel veel over de oorspronkelijke herkomst. De lombok en de rawit stammen namelijk niet uit Indonesië en zelfs niet uit Azië zoals veel mensen denken. De Spaanse pepers werden vier eeuwen geleden door de Spanjaarden en Portugezen in Indonesië geïntroduceerd. Tot dan gebruikte de inheemse bevolking in de “Gordel van Smaragd” zwarte peper om het voedsel te kruiden.

De rawit komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika. Hij werd door de Spanjaarden en Portugezen mee naar Indonesië genomen om deze te ruilen voor de peper die in Europa goud waard was.

Het gebruik van zwarte peper werd al snel teruggedrongen door de nu erg populaire en inmiddels onmisbaar geworden rawit. In Indonesië heeft men de vele toepassingen van de rawit belangrijk uitgebreid en daar zijn ook tal van andere variëteiten geteeld. Algemeen bekend zijn de groene en de rode rawit. Ze zijn klein en nogal pedis (heet). De groene rawit is in feite niet rijp, de rode wel. Wordt de groene rawit niet geplukt, dan wordt hij uiteindelijk door de zon roodgekleurd. De laatste jaren zie we op de pasars ook een zogenoemde mini-rawit. Ook deze geeft een tamelijk hete smaak aan het gerecht. Het verschil tussen de rawit en de lombok is niet alleen het formaat, maar ook de smaak. De lombok is groter en milder. De Spaanse peper is een onmisbaar ingrediënt bij de bereiding van sambal. Spaanse pepers veroorzaken een prikkelend heet gevoel in de mond, hetgeen wordt veroorzaakt door capsaïcine. Deze stof prikkelt de zenuwen die ook alarm slaan bij hittevorming hetgeen een branderig gevoel in de mond, tranende ogen en een loopneus veroorzaakt. Capsaïcine veroorzaakt irritaties wanneer men bij gebruik in de keuken onverwacht in de ogen wrijft of deze stof in aanraking komt met open wondjes. Capsaïcine is heel moeilijk met water te verwijderen. Gewoon handenwassen is vaak niet voldoende. Wrijf daarom de handen vóór het gebruik van Spaanse pepers in met een beetje (sla) olie.